Okręty wojenne >> Okręty Europy Północnej >> Drakkar
DRAKKAR - "żaglowiosłowiec Wikingów z III-XI w.; miał wysmukly drewniany kadłub z rzeźbą (np. smoka) na dziobie, 1 maszt z prostokątnym żaglem na rei; dł. do 45 m, do 34 par wioseł."
Od końca X w. typowymi
okrętami wojennymi Normanów były tzw. langskipy, czyli
"okręty długie", nazywane tak w odróżnieniu od
krótszych, ale szerszych statków handlowych. Langskipy
można podzielić na trzy zasadnicze klasy w zależności od wielkości i
przeznaczenia: sneki (od snekkjur, snekkja), przeznaczone do
dalszych rejsów; duże skeidy (od skeidir, skeid) -
przeznaczone również do dalszych rejsów, ale stanowiące
zazwyczaj własność możnych; największe drakary (od drekar,
drek) -o podobnym przeznaczeniu, stanowiące własność wodzów i
będące jednostkami reprezentacyjnymi, a podczas działań bojowych
spełniające rolę okrętów flagowych*. Oprócz
tych jednostek we flotach występowały inne okręty, np. małe karli,
przeznaczone do żeglugi przybrzeżnej i obrony wybrzeża, a spełniające
także rolę jednostek transportowych.
Wielkości okrętów nie
określano - tak jak dzisiaj - wypornością, lecz liczbą miejsc
wioślarskich po jednej lub po obu burtach. Norwegowie przyjęli jako
wskaźnik wielkości okrętu liczbę par wioseł, nazywając np.
"dwudziestką" -tvitugsessa, okręt poruszany czterdziestoma
wiosłami. W Szwecji ten sam okręt nazywał się "czterdziestką"
- fjaepaertiugsessa, gdyż jako wskaźnikiem posługiwano się ogólną
liczbą miejsc wioślarskich na okręcie, podobnie jak to się czyni
obecnie z określaniem typów łodzi wiosłowych**.
Małe okręty - karli - miały od 26 do 30 wioseł, sneki - od 30 do 40
wioseł, skeidy - od 50 do 60 wioseł i drakary - od 60 do 70, a nawet
120 wioseł. Najliczniejszą grupę we flotach stanowiły okręty o 30-40
wiosłach. Dość liczne były także jednostki z 50 wiosłami. Okręty o 60
wiosłach budowano rzadko, a jednostki o większej liczbie wioseł
występowały raczej jako pojedyncze okazy. Najpopularniejszym okrętem,
pochodzącym z ledungu, była szwedzka "czterdziestka", czyli
norweska "dwudziestka", napędzana 40 wiosłami, a zwana
popularnie sneką. Długość jej wynosiła 27-28 m, szerokość około
5 m, zanurzenie około 1 m, wysokość burty nad linią wodną
-1,7 m. Maszt takiego okrętu miał wysokość około 18 m, a
powierzchnia żagla wynosiła około 130 m2. Okręt
łącznie z wioślarzami mógł zabrać około 90 ludzi. Okręty o 60
wiosłach nie ustępowały wielkością bizantyjskim dromonom, miały
bowiem około 42-45 m długości, 7 m szerokości, zanurzenie
do 2 m, maszty o wysokości około 24 m i żagle o powierzchni
230-240 m2, a załogi ich liczyły około 260 osób.
Król duński Kanut I Wielki (1018-1035) miał
prawdopodobnie okręt o 120 wiosłach, a jeśli informację tę,
zaczerpniętą z sag uznać za wiarygodną, to długość okrętu wynosiłaby
około 70 m.
(źródło:http://www.zaglowce.ow.pl/typy/wikingowie/index.php)