Fenickie
okręty wojenne pojawiły się po raz pierwszy w IX w.p.n.e. Początkowo
pełniły funkcje obronne - ich głównym zadaniem miała być
obrona fenickich statków handlowych przed piratami. Z czasem
jednak zaczęły pełnić też funkcję zupełnie niezależnych jednostek
wojennych, które były wykorzystywane i użyczane do morskich
bitew. W sumie, w odróżnieniu od jednostek handlowych, były
bardzo smukłe i posiadały początkowo po jednym, a potem po dwóch
rzędach wioseł które miały zapewnić jednostką odpowiednią
prędkość. Ze względu na ilość rzędów wioseł dzielono je na
monery i diery. Fenicjanie jako pierwsi właśnie zastosowali dwa rzędy
wioseł. Pierwszy, niższy rząd wioseł wystawał z otworów w
burtach okrętu, drugi rząd osadzony był na podporach. Ponad pokładem
istniał biegnący przez całą długość statku pomost, w którym
kryli się żołnierze, a jego ściany wykładane były tarczami. Istnieje
przypuszczenie, że to rozwiązanie przejęli od Fenicjan Wikingowie,
ponieważ statki fenickie docierały nawet do Bałtyku. Ale nie tylko
wiosła stanowiły napęd tych jednostek. Na środku pokładu istniał
maszt zakończony bocianim gniazdem, z jednym żaglem rejowym. Jego
zadaniem była pomoc w manewrowaniu statkiem na wzburzonym morzu. Nie
posiadały taranów, ponieważ w tych czasach taranowanie miało
też swoje wady - statek staranowany mógł ze sobą pociągnąć na
dno statek atakujący w wyniku szczepienia się z nim.

(źródło:http://koga.net.pl/content/view/357/268/)
Inne
z tego okresu to:
Egipski
okręt wojenny
Grecki
okręt wojenny
Zobacz też: Historia Fenicji